„Wreszcie pociąg rusza. W sąsiednim przedziale gniecie się „Sarna", na końcu wagonu przycupnął porucznik „Sum". Spotkamy się dopiero w Warszawie, na ulicy, po opuszczeniu dworca. Stanąłem przy drzwiach, opierając się o nie plecami. Wagony były stare, austriackie, a może rosyjskie. W każdym przedziale para drzwi wychodzących na. obie strony.
W Nałęczowie, jakieś zamieszanie. Rewizja! Niektórzy w popłochu wyskakują na tory. Istotnie już są w wagonie — dwaj żandarmi i cywil. Zaczynają sprawdzać dokumenty. Czyżby nas poszukiwali Na ucieczkę za późno, bo pociąg opuszcza już stację.
Mam dokumenty, ale cierpnie mi skóra. Zrobiono je przecież w Londynie. Czy wytrzymają ogniową próbę Ostrożnie ręką, za plecami, naciskam do dołu klamkę. W razie wpadki będę strzelał przez kieszeń i wyskoczę tyłem z pociągu. Może się uda.
Nadchodzi moja kolej. — Kennkarte — warknął cywil. Podałem. Studiował ją dokładnie, co i raz bacznie zerkając na mnie. Nagle wrzask
— Co tu robisz, polnische Schweine
— Wracam z Lublina, ze ślubu siostry — odpowiadam spokojnie, podając jednocześnie kartę urlopową, którą otrzymałem jeszcze we Włoszech. Długo ją oglądał. Miałem wrażenie, że wsypa jest nieunikniona. Lewą rękę nieznacznie opuściłem na wysokość kieszeni płaszcza (z lewej i prawej strzelałem równie dobrze), a plecami zacząłem już powolutku odpychać drzwi. W tym jednak momencie cywil zwrócił mi dokumenty i bez słowa poszedł dalej. Odetchnąłem. Wyciągnąłem papierosa i długo w palcach trzymałem zapaloną zapałkę, aby wszyscy widzieli, że nie drży mi ręka. Ale mokra od potu koszula przykleiła się do pleców.“(2)