„Witają się i cieszą, jak zazwyczaj, przy każdem nowem spotkaniu, już tak dawno od ostatniego, — panna strasznie długo nie przychodziła.
Panna dEspard bierze sobie za pretekst przyjścia dzienniki i podaje mu je, — chyba przydadzą się, by zajrzeć do nich w godzinie wieczornej, czy nie
On dziękuje i udaje poprostu szczęśliwego. Czytanie było dla niego najzabawniejsze ze wszystkiego co wiedział, miał nawet zamówić gazetę, ale nie przyszło jeszcze do tego, mówi obłudnik, a zapewnie sam ledwie czytać umie.
Może otrzymać gazety codzień z sanatorjum. Panna dEspard chętnie z niemi przyjdzie. Skoro je goście już przeczytab i tak zostają spalone.
— Spalone
— Spalone, — kiwa panna głową. — Gazety we wszystkich językach!
Daniel nigdy nic podobnego nie słyszał! Ale mieli tam ludzie w pałacu tak wiele pieniędzy, to tacy bogacze. — A naprzykład ja, — mówi Daniel, — to sam muszę być swoim własnym koniem.
NA TOM IM Zł. U,
— Tak, tak, nie jest wam zbyt dobrze, odpowiada panna.
0 nie, nie może narzekać. Konia mógłby, jak nic, dostać, miał kredyt i dobrą wiarę u ludzi, mógłby zejść do wsi tegoż jeszcze dnia i godziny i dostać konia.
— Doskonało.
Akurat dzisiejszego dnia i godziny. Ale chce zaczekać do wiosny.“(8)