„Tym razem jednak wojska szły przyspieszonym krokiem, by w razie potrzeby przyjść z pomocą dragonom księcia de Lambesc.
Billot wreszcie doszedł do końca tarasu, usiadł na jego krawędzi, a następnie zeskoczył na bulwar nad rzeką. Pitou wnet poszedł za jego przykładem.
CO ZASZŁO W NOCY Z DWUNASTEGO NA TRZYNASTY LIPCA
1789 ROKU
Znalazłszy się na bulwarze nad rzeką, nasi dwaj przybysze z prowincji spostrzegli na moście Tuileries połyskującą broń jakiegoś nowego oddziału wojskowego, a podejrzewając, że nie jest to zapewne wojsko zaprzyjaźnione, czym prędzej prześliznęli się aż do końca bulwaru, a następnie poszli wzdłuż brzegu Sekwany.
Na zegarze w Tuileries wybiła jedenasta.
Po dojściu do pięknych osik i wysokich topól, rosnących nad rzeką i swymi korzeniami sięgających jej wód, a następnie po ukryciu sfę w mroku, jaki panował pod drzewami, Billot i Pitou położyli się na trawniku i zaczęli się naradzać.
Chodziło o to, by rozstrzygnąć następujące, postawione przez Billota pytanie jak należy postąpić — czy zostać w tym względnie bezpiecznym ukryciu, czy też zmieszać się z tłumem i znów wziąć udział w walce, która zanosiła się na całą noc. Po zadaniu tego pytania Billot czekał, co Pitou na nie odpowie.“(7)