„Tego i on nie musiał mówić. Przejrzał zapisy, porozmawiał z Bessem, wysłuchał pouczeń „naszych specjalistów"...
— Nie mam zamiaru mówić — burknąłem. — Gdzie Aria
Zrobił zdziwioną minę.
— Pomogła mi przenieść cię tutaj. Przedtem byłeś u nich, w bazie. Potem poszła. Cóż miała tu robić...
Jasne. Pewnie, że jej miejsce było gdzie indziej. Nie czuję się jeszcze tak dobrze, jak mi się wydawało.
Wstałem. Chwilę zabawiłem w łazience, po czym wykonałem kilka ćwiczeń gimnastycznych i zająłem się śniadaniem. Wrócił Weyth... To co, że wrócił Musiało zajść coś więcej, jeżeli mnie stąd ściągają. Albo po prostu doszli do wniosku, że jestem do niczego, skoro nie upilnowałem... Aria...
Odrzuciłem tę myśl. Nonsens. Nawet im nie mógł zaświtać tak bzdurny pomysł...
— Lecę twoim statkiem czy moim — spytałem między jednym kęsem koncentratu a drugim.
— Oczywiście, że swoim — zdziwił się. — Ja zaraz wracam do siebie...
— No to wracaj — burknąłem. — Skończę
jeść i startuję.
— Na twoim miejscu poczekałbym jeszcze
trochę — zatroskał się.
— Na twoim miejscu nie mówiłbym tyle —
odpowiedziałem.
Odwrócił się. Podszedł do komputera i wyłączył aparaturę przystawki medycznej. Następnie podniósł z podłogi kabiny jakieś zawiniątko, z którym najwidoczniej przyszedł, i ruszył ku włazowi. Z otwartej śluzy rzucił mi „cześć" I zatrzasnął klapę.“(12)