„Istotnie, analogia jest uderzająca. Wyjaśnienie tego problemu nie było jednak możliwe, póki nie zastosowano metod izotopowych w badaniach fizjologicznych.
Podając komórkom glonu Chlorella ciężki den (180) albo w wodzie, albo w dwudenku węgla, S. Ruben, M. Randall, M. Kamen i J.L. Hyde (1940) wykazali, że den wydalany przez rośliny zielone podczas fotosyntezy pochodzi rzeczywiście z rozkładu wody, a nie dwutlenku węgla. Wyniki te niemal jednocześnie zostały potwierdzone przez A. Winogradowa i R.V. Teissa (1941).
Zmieniły się więc całkowicie nasze poglądy na mechanizm fotosyntezy. Pierwszym aktem w tym procesie jest fotochemiczny rozkład wody, a uzyskany tą drogą wodór służy do redukcji dwudenku węgla w zwykłych reakcjach enzymatycznych, nie wymagających udziału światła. Był to bardzo znaczny postęp w badaniach procesu fotosyntezy.
Reakcja Hilla. Jednocześnie badacze angielscy, R. Hill i R. Scarisbrick (1940) wywołali proces zbliżony do fotosyntezy przy użyciu samych chloroplastów wyizolowanych z komórki. W wykonanym przez nich doświadczeniu chloroplasty gwiazdnicy pospolitej (Stellaria media) i jasnoty białej Lamium album) powodowały redukcję szczawianu żelazowopotasowego K8Fe(C204)8.“(13)