„— Ja — udała zdziwienie Jagusia. — W jaki sposób
— Odwiedza pani samotniczki, pociesza rozmowami biedne weteranki w ich pustelni, co dzieli ich samotnię
— Może jeszcze herbatki, pani Mario — Jagusia po trochu straciła głowę. Pułkownikowa patrzyła na nią słodko, poruszając wąsikiem.
— Dziecko!... — huknęła czule.
— Dlaczego dlaczego pani Maria mnie tak nazwała z jakiej okazji
— No bo zawsze poznaję po tych miłych loczkach, je 1 żeli naszej kochanej pani Jagusi coś się stało. Jeżeli zaczynają się poruszać obok policzków, to jakby chciały coś wydzwonić. Niczym złote dzwoneczki zrobione z włosów. Bezdźwięczny to dzwon, ale słychać go stąd aż w parku Staszica. Dlatego tak strasznie panią lubię, moja majorowo, że ma pani duszę tuż pod naskórkiem. Inna ma ją pod sadłem, pod żebrami i klatką piersiową, w samym wnętrzu, tak że nie można się jej doszukać. A u pani wystarczy paznokciem zdrapać naskórek na rączce i oto masz już przed sobą duszę. Dziecko!...
— Pani mnie żenuje, pani Mario... — wypaplała Jagusia, nieszczerze się wdzięcząc. Odruchowo dotknęła swych pukli. Muszę, muszę zmienić uczesanie! pomyślała z trwogą
— Co tam, żenuję, miła majorowo! Wie pani, że wszystkie do mnie mówią jak do mamy. Mama jestem dla mego dziecka... Więc niech pani mi lepiej powie po prostu, jaka... ona jest w życiu prywatnym“(3)